WERNISAŻ WYSTAWY “NIE/OBECNOŚĆ”

Kasia kieruje obiektyw ku ludziom, którzy są, lecz pozostają w ukryciu. Jej portrety, w których twarze zasłonięte są skrawkami gazet, mówią o zatarciu indywidualności w świecie nadmiaru informacji i medialnego szumu. Każde zdjęcie to delikatna równowaga między byciem a znikaniem, między tożsamością a anonimowością. W tym ukryciu wciąż jednak pulsuje obecność – cicha, domagająca się zauważenia. To ślad człowieka, który, nawet zza maski, nadal istnieje.

Zbyszek — Miasto. Człowiek. Światło.
Fotografia Zbyszka wyrasta z uważnej obserwacji codzienności. Artysta konsekwentnie pozostaje wierny fotografii ulicznej, traktując ją nie jako dokument, lecz jako narzędzie do opowiadania historii o relacjach między człowiekiem a przestrzenią miasta. Głównym obszarem jego działań jest Bydgoszcz – miasto znane mu „od środka”, fotografowane bez pośpiechu, z czułością i dystansem zarazem. Uzupełnieniem tego lokalnego pejzażu są miasta południa Europy – rozświetlone, intensywne, pełne kontrastów – które stają się naturalnym polem do dalszych wizualnych eksperymentów.
Wspólnym mianownikiem wszystkich prezentowanych prac jest człowiek. Pojawia się on niemal na każdym kadrze: czasem jako główny bohater, czasem jedynie jako cień, sylwetka lub punkt odniesienia w miejskim krajobrazie. Zbyszek nie interesuje się portretem w klasycznym znaczeniu, bardziej pociąga go moment przejściowy, gest, układ ciał w przestrzeni, napięcie pomiędzy anonimowością a intymnością sytuacji.
Artysta fotografuje wyłącznie w czerni i bieli. Monochromatyczność nie jest tu zabiegiem estetycznym, lecz świadomym wyborem ideowym. Jak sam podkreśla, brak koloru pozwala wyeliminować wizualny szum i skupić uwagę widza na treści obrazu: relacjach, świetle, rytmie miasta, emocjach ukrytych w pozornie zwyczajnych scenach. Źródeł swojej wrażliwości Zbyszek upatruje w twórczości bydgoskiego fotografa Jerzego Riegla, mistrza lokalnej narracji wizualnej, a także w dorobku Henriego Cartier-Bressona, którego koncepcja „decydującego momentu” wciąż wybrzmiewa w jego fotografiach. Jednocześnie autor chętnie sięga po bardziej ekspresyjny język obrazu, inspirowany kontrastową estetyką Daido Moriyamy – stąd w wielu pracach wyraźna gra światła i cienia, ziarnistość oraz świadome operowanie niedoskonałością.

Prezentowana wystawa jest zaproszeniem do zatrzymania się w biegu codzienności i spojrzenia na miasto na nowo – poprzez spojrzenie fotografa, który nie szuka sensacji, lecz prawdy ukrytej w najprostszych gestach. To opowieść o obecności człowieka w przestrzeni, o ulotności chwili i o tym, że nawet najbardziej zwyczajna scena może stać się obrazem, jeśli tylko poświęcimy jej wystarczająco dużo uwagi.

Paweł w swoich cyklu „Chcę, żeby było jutro” rozwija temat obecności w wymiarze emocjonalnym i metaforycznym. Jego fotografie są refleksją nad ulotnością, samotnością i wzajemnym przenikaniem się świata i człowieka. To obrazy, które dotykają granicy pomiędzy tym, co obecne, a tym, co już było, pomiędzy śladem, który zostaje, a chwilą, która przemija.

Wspólnie prace trzech autorów tworzą wielogłos o obecności, która nie zawsze jest widoczna, ale zawsze pozostawia ślad – w przestrzeni, w obrazie, w pamięci odbiorcy.